Bir sabaha tez saat 4 de gün doğusundan çıkmak yola. Az uykulu, çok heyecanlı. Adıyaman Kahta ovalar dağlar dereler yükselmek yükselmek tanrıların kenti Nemruta.
Yol biterken, gün ışıyor derinden. İnelim artık yürüyelim artık varalım artık.
Nihayet.
Kimseler yok ne güzel. Şöyle bir gerinsem, açsam oturmaktan tutulmuş vücudumu. Daha durmamalı yola devam. Bir gizem ki mümkünse çözülmeli. Ya da bırakmalı mı haline ?
Demiştim ki hiç unutmayayım bu anı, insan unutuyor yine ne kadar tembihlese de kendini.
Şşşşşt sessiz olun. Bir süre çok az bir süre yokmuşuz gibi yapalım. Hiç gelmemişiz gibi.
Nemrutta güneş doğayazarken, hava hafiften ayaza çalarken, işte Kommagene krallığı.
Bu tümülüsün altındaymış demek kral mezarları , daha açılmamış , neden ki?
Bir el versek hep beraber, kaldırıversek şu taşları, çıkıverse altından 2000 yıllık gizem...
Sıcak çayımı içiyorum, içimi ısıtıyor, üşüdük, yorulduk.
Nemrutta olduğuma şaşıyorum. Kim olduğumu unutuyorum hatta. Hep orada yaşıyormuşum duygusu hakim. Gitmek istemiyorum hep burda böyle taş gibi kalsam. Onlardan biri de ben olsam.
Nafile yine görülecek yerler var...
